Cukrzyca to choroba, która często wiąże się z dodatkowymi kosztami leczenia i codziennej opieki. Warto wiedzieć, że w niektórych przypadkach osoby zmagające się z tym schorzeniem mogą otrzymać comiesięczne wsparcie finansowe, jednak o jego przyznaniu decydują konkretne przepisy, a nie wysokość dochodów. Sprawdź, kto może ubiegać się o świadczenie i jaki dokument odgrywa w całej procedurze kluczową rolę.
Dodatkowe pieniądze dla osób z cukrzycą w 2026 roku
Osoby chorujące na cukrzycę mogą w określonych przypadkach ubiegać się o zasiłek pielęgnacyjny, czyli comiesięczne świadczenie wypłacane przez gminę lub ośrodek pomocy społecznej.
Jego celem jest częściowe pokrycie wydatków związanych z koniecznością zapewnienia opieki i pomocy wynikającej z niepełnosprawności.
Warto podkreślić, że zasiłek pielęgnacyjny nie jest przyznawany automatycznie wyłącznie z powodu diagnozy cukrzycy. Kluczowe znaczenie mają spełnienie ustawowych warunków oraz posiadanie odpowiedniego orzeczenia.
To świadczenie nie zależy od dochodów
Jednym z dostępnych świadczeń jest zasiłek pielęgnacyjny, wypłacany przez gminę lub ośrodek pomocy społecznej.
Najważniejszą informacją jest to, że:
-
urząd nie sprawdza wysokości zarobków,
-
liczy się przede wszystkim spełnienie warunków określonych w przepisach.
Podstawę prawną stanowi Ustawa o świadczeniach rodzinnych z 28 listopada 2003 r.
Ten dokument jest kluczowy
Sama diagnoza cukrzycy nie daje prawa do otrzymywania pieniędzy.
Najważniejszym dokumentem jest odpowiednie:
-
orzeczenie o niepełnosprawności (w przypadku dzieci),
-
orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności,
-
lub – w określonych przypadkach – orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeśli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia.
To właśnie orzeczenie jest podstawą do ubiegania się o świadczenie.
Kto może otrzymać zasiłek pielęgnacyjny?
Prawo do świadczenia mają wyłącznie osoby należące do jednej z ustawowo wskazanych grup.
Są to:
-
dzieci do 16. roku życia posiadające orzeczenie o niepełnosprawności,
-
osoby od 16. do 75. roku życia z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
-
osoby z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, jeśli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 lat,
-
osoby, które ukończyły 75 lat (w tym przypadku świadczenie przysługuje na podstawie wieku, zgodnie z obowiązującymi przepisami).
Sama cukrzyca nie wystarczy!
To jedna z najczęściej powtarzanych kwestii przez komisje orzekające.
Lekarze nie oceniają wyłącznie rozpoznania choroby, lecz przede wszystkim jej wpływ na codzienne funkcjonowanie.
Znaczenie mają m.in.:
-
stopień samodzielności,
-
zdolność do wykonywania codziennych czynności,
-
konieczność stałej pomocy innych osób,
-
powikłania związane z chorobą.
Osoba, która skutecznie kontroluje cukrzycę i funkcjonuje samodzielnie, zwykle nie spełni przesłanek do uzyskania orzeczenia uprawniającego do świadczenia.
Największe znaczenie mają powikłania
W praktyce szanse na uzyskanie odpowiedniego orzeczenia zwiększają się wtedy, gdy cukrzyca doprowadziła do poważnych następstw zdrowotnych.
Do najczęściej ocenianych należą:
-
zaawansowana retinopatia cukrzycowa powodująca znaczne pogorszenie wzroku,
-
ciężka nefropatia prowadząca do niewydolności nerek i dializ,
-
zespół stopy cukrzycowej z poważnymi ograniczeniami sprawności,
-
neuropatia cukrzycowa powodująca trwałe zaburzenia czucia i ruchu,
-
częste ciężkie epizody hipoglikemii lub kwasicy ketonowej wymagające stałego nadzoru.
To właśnie skutki choroby są jednym z najważniejszych elementów oceny komisji.
Cukrzyca typu 1 i typu 2 – sytuacja wygląda inaczej
Przepisy nie różnicują świadczenia ze względu na typ cukrzycy, jednak w praktyce postępowania orzeczniczego sytuacja pacjentów bywa odmienna.
W przypadku:
-
cukrzycy typu 1, szczególnie u dzieci, uzyskanie orzeczenia często jest prostsze ze względu na konieczność stałej kontroli leczenia,
-
cukrzycy typu 2 komisje zwykle oceniają przede wszystkim stopień powikłań oraz wpływ choroby na samodzielne funkcjonowanie.
Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie.
Ile wynosi zasiłek pielęgnacyjny w 2026 roku?
W 2026 roku wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi:
215,84 zł miesięcznie.
Kwota ta obowiązuje od kilku lat i nie została objęta waloryzacją.
Jak ubiegać się o świadczenie?
Procedura składa się z dwóch etapów.
Krok 1 – uzyskanie orzeczenia
Najpierw należy złożyć wniosek do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (PZON).
Do dokumentów warto dołączyć m.in.:
-
zaświadczenie od lekarza prowadzącego,
-
historię leczenia,
-
wyniki badań,
-
karty informacyjne ze szpitala,
-
opinie specjalistów.
Im pełniejsza dokumentacja medyczna, tym łatwiej komisja może ocenić stan zdrowia.
Krok 2 – wniosek o wypłatę świadczenia
Po uzyskaniu odpowiedniego orzeczenia należy złożyć wniosek o zasiłek pielęgnacyjny w:
-
MOPS,
-
GOPS,
-
urzędzie miasta lub gminy,
-
lub elektronicznie przez portal Emp@tia.
Można odwołać się od decyzji
Negatywne orzeczenie nie oznacza końca sprawy.
Osoba ubiegająca się o świadczenie może:
-
odwołać się do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności,
-
a następnie – jeśli decyzja zostanie utrzymana – skierować sprawę do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
Na wniesienie odwołania od orzeczenia PZON przysługuje 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Kiedy zasiłek NIE przysługuje?
Przepisy przewidują również sytuacje wyłączające możliwość otrzymywania świadczenia.
Zasiłek pielęgnacyjny nie zostanie przyznany m.in. osobom:
-
pobierającym dodatek pielęgnacyjny z ZUS lub KRUS,
-
przebywającym w całodobowych placówkach, jeśli koszty pobytu pokrywane są ze środków publicznych,
-
otrzymującym podobne świadczenie za granicą, jeśli przepisy wyłączają możliwość jego łączenia.
Najważniejsze informacje w skrócie
Osoby chorujące na cukrzycę mogą ubiegać się o zasiłek pielęgnacyjny, jednak samo rozpoznanie choroby nie daje prawa do świadczenia.
Najważniejsze zasady:
-
dochody nie mają znaczenia,
-
kluczowe jest odpowiednie orzeczenie o niepełnosprawności,
-
komisja ocenia przede wszystkim skutki choroby i stopień samodzielności,
-
w 2026 roku zasiłek wynosi 215,84 zł miesięcznie,
-
od decyzji odmownej można się odwołać.
Źródło:
- Ustawa z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
- Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
- Portal Emp@tia
- Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (PZON)
- gov.pl
