Dostała mieszkanie po rodzicach, a potem się rozwiodła. Czy mąż może żądać połowy?

Mieszkanie odziedziczone po rodzicach w czasie małżeństwa nie staje się automatycznie wspólną własnością małżonków. Nie zmienia tego wspólne zamieszkanie, zameldowanie męża ani opłacanie rachunków. Przy rozwodzie może jednak pojawić się spór o pieniądze wydane na remont lub spłatę kredytu.

Mieszkanie pozostaje własnością żony

Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym nieruchomość otrzymana w spadku lub darowiźnie należy do majątku osobistego małżonka.

Nie ma znaczenia, czy kobieta odziedziczyła mieszkanie przed ślubem, czy już w trakcie małżeństwa. Po rozwodzie lokal nadal należy wyłącznie do niej.

Wyjątkiem może być sytuacja, w której rodzice przekazali nieruchomość obojgu małżonkom albo kobieta później uczyniła męża współwłaścicielem.

Meldunek nie daje prawa do mieszkania

Mąż nie staje się współwłaścicielem tylko dlatego, że:

• był zameldowany w lokalu,
• mieszkał w nim przez kilkanaście lat,
• opłacał czynsz i media,
• pomagał w jego utrzymaniu.

Meldunek potwierdza miejsce pobytu, ale nie daje prawa własności. Były mąż nie może więc żądać połowy wartości mieszkania wyłącznie z powodu wspólnego zamieszkiwania.

Remont może zostać rozliczony

Sytuacja wygląda inaczej, jeżeli małżonkowie przeprowadzili kosztowny remont finansowany ze wspólnych pieniędzy.

Wynagrodzenia otrzymywane podczas małżeństwa zasadniczo należą do majątku wspólnego. Nie ma przy tym większego znaczenia, z czyjego konta opłacono faktury.

Jeżeli wspólne środki przeznaczono na mieszkanie należące wyłącznie do żony, były mąż może domagać się rozliczenia tych nakładów przy podziale majątku.

Nie oznacza to jednak, że otrzyma połowę mieszkania.

Przykład

Pani Anna odziedziczyła mieszkanie warte 500 tys. zł. W czasie małżeństwa przeprowadzono w nim generalny remont finansowany ze wspólnych oszczędności.

Po rozwodzie mieszkanie nadal należy tylko do Anny. Jej były mąż może jednak domagać się uwzględnienia pieniędzy przeznaczonych na remont.

Sąd sprawdzi, skąd pochodziły środki, jakie prace wykonano oraz czy zwiększyły one wartość nieruchomości.

Czy mąż odzyska połowę kosztów?

Niekoniecznie. Rozliczenie nie zawsze polega na zsumowaniu faktur i podzieleniu kwoty na pół.

Znaczenie może mieć:

• rodzaj wykonanych prac,
• aktualny stan mieszkania,
• wzrost wartości nieruchomości,
• zużycie wyposażenia,
• źródło pieniędzy.

Inaczej oceniana jest wymiana instalacji lub okien, a inaczej zakup kanapy czy opłacanie bieżących rachunków.

Koszty prądu, wody, ogrzewania i zwykłego czynszu zazwyczaj służyły zaspokajaniu bieżących potrzeb rodziny. Nie są więc traktowane tak samo jak trwały remont podnoszący wartość mieszkania.

Co ze spłatą kredytu?

Jeżeli kredyt dotyczący mieszkania był zobowiązaniem żony, ale raty spłacano ze wspólnych pieniędzy, również mogą one zostać uwzględnione w rozliczeniach.

Jeżeli natomiast oboje małżonkowie podpisali umowę kredytową, sam rozwód nie zwalnia żadnego z nich z długu.

Nawet jeśli byli małżonkowie ustalą, że dalsze raty będzie płaciła wyłącznie właścicielka mieszkania, bank nadal może żądać zapłaty od obojga. Do wykreślenia jednej osoby z umowy potrzebna jest zgoda banku.

Jak udowodnić poniesione wydatki?

Przydatne będą przede wszystkim:

• faktury i potwierdzenia przelewów,
• historia konta,
• umowy z wykonawcami,
• dokumentacja kredytowa,
• zdjęcia przed remontem i po nim.

Samo stwierdzenie, że ktoś „przez lata dokładał się do mieszkania”, może nie wystarczyć do ustalenia należnej kwoty.

Najważniejszy wniosek

Mąż co do zasady nie może żądać połowy mieszkania, które żona odziedziczyła po rodzicach. Może jednak domagać się rozliczenia wspólnych pieniędzy przeznaczonych na trwały remont lub spłatę kredytu.

Ostateczna kwota zależy od rodzaju wydatków, ich źródła, posiadanych dokumentów oraz wpływu prac na wartość nieruchomości.