Syn wrócił i powiedział, że u innych jest „lepiej”. Zabolało - pisze Klaudia [LIST]

Dzieci bardzo szybko zaczynają porównywać swoje życie z tym, co widzą u kolegów i koleżanek. Czasem jedno zdanie wypowiedziane bez złych intencji potrafi mocno zranić rodzica, który codziennie stara się dawać dziecku wszystko, co może — nawet jeśli nie zawsze są to drogie rzeczy czy idealne warunki.

List od czytelniczki

Mój syn wrócił ostatnio od kolegi i przy obiedzie powiedział: „Mamo, u nich jest jakoś lepiej”. Zapytałam, co ma na myśli. Odpowiedział, że tam mają większy dom, nową konsolę, zamawiają jedzenie i rodzice „ciągle się nie stresują”. Powiedział to zupełnie spokojnie, bez złośliwości. A mnie i tak to bardzo zabolało.

Nie żyjemy biednie, ale od kilku lat naprawdę liczymy każdą większą rzecz. Kredyt, rachunki, codzienne wydatki. Czasem odmawiam sobie różnych rzeczy, żeby dzieci miały spokojnie. I nagle usłyszałam od własnego syna, że gdzie indziej jest po prostu lepiej. Poczułam się tak, jakbym ciągle dawała za mało.

Najgorsze było to, że zaczęłam porównywać się z tamtą rodziną. Myśleć, że może rzeczywiście moje dzieci mają mniej atrakcyjne życie. Że za rzadko gdzieś wychodzimy, za mało kupujemy, za dużo mówimy o pieniądzach i obowiązkach. W jednej chwili całe moje zmęczenie zamieniło się w poczucie winy.

Syn później normalnie poszedł się bawić, a ja siedziałam i miałam łzy w oczach. Bo wiem, że dzieci nie chcą nas ranić. Ale czasami jednym zdaniem trafiają dokładnie tam, gdzie najbardziej boli.

Najbardziej boję się chyba tego, że moje dzieci będą dorastały w poczuciu, że ich życie jest „gorsze” od życia innych. A ja coraz częściej czuję, że współczesne rodzicielstwo stało się niekończącym się porównywaniem.

Klaudia

Odpowiedź redakcji

To zdanie mogło uruchomić coś znacznie głębszego

Klaudio, bardzo ważne jest to, że zauważasz: Twój syn prawdopodobnie nie chciał Cię zranić. Dzieci często wypowiadają podobne komentarze spontanicznie, opisując swoje obserwacje, a nie oceniając rodzica.

Problem polega na tym, że takie zdania trafiają często w miejsca, w których dorośli już wcześniej noszą dużo napięcia:

• zmęczenie finansowe,
• poczucie odpowiedzialności,
• lęk, czy daje się dzieciom „wystarczająco dobre” życie.

Dlatego jedno pozornie niewinne zdanie może wywołać bardzo silne emocje.

Dzieci naturalnie porównują światy

To normalny etap rozwoju. Dzieci obserwują:

• jak mieszkają inni,
• co mają koledzy,
• jak wyglądają inne rodziny,
• co rodzice kupują albo na co pozwalają.

Nie oznacza to automatycznie niewdzięczności. Dziecko po prostu próbuje zrozumieć różnice między ludźmi i rodzinami.

Twój syn prawdopodobnie nie powiedział: „Ty jesteś gorszą mamą”. On raczej zauważył: „Tam jest inaczej niż u nas”.

To ogromna różnica, choć emocjonalnie bardzo trudno ją czasem poczuć.

Rodzice często mierzą swoją wartość tym, co mogą zapewnić

W Twoim liście bardzo wyraźnie słychać ogrom odpowiedzialności. Kiedy człowiek przez lata pilnuje budżetu, rezygnuje z własnych potrzeb i stara się zapewnić dzieciom bezpieczeństwo, łatwo zaczyna wierzyć, że jego wartość jako rodzica zależy od tego:

• jak wygląda dom,
• ile może kupić,
• jak często organizuje atrakcje.

To bardzo obciążające psychicznie.

A przecież dzieci zapamiętują nie tylko rzeczy materialne. Bardzo mocno zapisuje się w nich także:

• poczucie bezpieczeństwa,
• codzienna obecność,
• rozmowy,
• zainteresowanie,
• emocjonalna dostępność rodzica.

Media społecznościowe i otoczenie wzmacniają presję

Dziś dzieci i dorośli niemal nieustannie oglądają cudze „najlepsze momenty”. Łatwo wtedy uwierzyć, że inni:

• mają większe możliwości,
• mniej się martwią,
• żyją spokojniej i szczęśliwiej.

Tymczasem większość rodzin zmaga się z własnymi problemami, których na co dzień nie pokazuje.

Porównywanie swojej codzienności do wycinków cudzego życia niemal zawsze prowadzi do poczucia, że „u nas jest gorzej”.

Twoje emocje są bardzo zrozumiałe

To, że popłakałaś się po tej rozmowie, nie świadczy o przewrażliwieniu. Raczej o tym, jak długo nosisz w sobie napięcie związane z byciem odpowiedzialną za dom i dzieci.

Czasem rodzic nie potrzebuje wielkiej krytyki. Wystarczy jedno zdanie, które dotknie jego największego lęku: „czy moje dziecko ma ze mną dobre życie?”

To pytanie nosi w sobie bardzo wielu rodziców.

Warto rozmawiać z dzieckiem o różnicach między rodzinami

Nie trzeba udawać, że wszyscy żyją tak samo. Lepiej spokojnie tłumaczyć:

• że każda rodzina ma inne możliwości,
• inne priorytety,
• inny sposób życia.

Dzieci uczą się wtedy, że wartość życia nie zależy wyłącznie od rzeczy materialnych.

Możesz też pokazywać synowi, co jest ważne w Waszym domu:

• wspólny czas,
• wsparcie,
• bliskość,
• poczucie bezpieczeństwa.

To są rzeczy, których dzieci często zaczynają naprawdę doceniać dopiero z czasem.

Być może dajesz więcej, niż Ci się wydaje

W Twoim liście nie widać chłodu, obojętności ani braku troski. Widać za to ogromne zaangażowanie, odpowiedzialność i lęk, żeby dzieci czuły się kochane i bezpieczne.

I bardzo możliwe, że właśnie to będzie dla nich najważniejszym wspomnieniem z dzieciństwa — nawet jeśli dziś czasem zachwycają się cudzą konsolą czy większym domem.

Informacja redakcyjna

Imię bohaterki zostało zmienione. Materiał ma charakter ogólny i nie zastępuje indywidualnej konsultacji ze specjalistą. Każda sytuacja rodzinna ma swój kontekst. Listy powstają na podstawie historii i problemów zgłaszanych przez czytelników, wiadomości prywatnych oraz dyskusji w mediach społecznościowych. Część jest redagowana lub łączona, aby lepiej oddać typowe sytuacje, z którymi mierzą się nasi odbiorcy. Dbamy o anonimowość i formę literacką.